ArmFin

ՓՄՁ մի քանի ոլորտներ "կալանավորված" են

ArmFin — Wed, 29 May 2013 19:32:32 GMT

Ինչպես գիտենք 2013թ-ի հունվարի 1-ից ուժի մեջ մտավ շրջանառության հարկի մասին օրենքը: Շրջանառության հարկը պետական բյուջե վճարվող ավելացված արժեքի հարկին (ԱԱՀ) և (կամ) շահութահարկին փոխարինող հարկ է: Խոսքը նրա մասին չէ, թե փոխարինվող կամ փոխարինող հարկատեսակներից որն է ավելի արդյունավետ ՓՄՁ տեսանկյունից, այլ ընդամենը շրջանառության հարկով հարկվող տեսակներից 1-ինին` առևտրական (առք ու վաճառքի) գործունեությունից եկամուտներ տեսակին, որն իրենից ենթադրում է 3.5 տոկոսով հարկվող դրույքաչափ: Հայտնի է, որ այդ հարկատեսակով են հարկվում հագուստի, հուշանվերների, շինանյութի և այլն, ինչպես նաև մթերային խանութները, խանութ կրպակները: Թե որքանով է այս դրույքաչափը տրամաբանական փորձենք կատարել համեմատական հաշվարկ:

Բերենք մթերային և հագուստի խանութի գործունեության օրինակ, որոնք գործում են միևնույն պայմաններում և երկու բիզնեսների միջին ամսական շրջանառությունը 1 500 000 դրամ է:

Օրինակ` Անհատ ձեռնարկատերն ունի մթերային խանութ, որի տարածքը վարձակալած է, իսկ վարձավճարը կազմում է 50 000 դրամ: Ամսական կոմունալ ծախսերը կազմում են. լույս` 10 000դրամ, ջուր` 1000 դրամ, բիզնեսը կազմակերպելու նպատակով կատարած տրանսպորտային ծախսը կազմում է շաբաթը 2500 դրամ, շաբաթը 1000 դրամի պոլիէթիլային տարայի համար է ծախսում, ՀԴՄ ամսական սպասարկումը կազմում է 1500 դրամ, Աձ-ն աշխատակից չունի, այդ իսկ պատճառով վճարում է 5000 դրամ եկամտային հարկ, ոգելից խմիչքի և ծխախոտի վաճառքի թույլտվության համար եռամսյակը մեկ վճարում է 18 500 ական դրամ( 2-րդ գոտի), իսկ շրջանառության հարկը կազմում է ամսական 52 500 դրամ (1.500.000*3.5%¤: Գաղտնիք չէ, որ մթերային խանութի միջին կշռված վերադիրը տատանվում է 10-15%-ի սահմաններում: (Ի դեպ կան առևտրական գործունեություն ծավալող բիզնեսներ, որոնց վերադիրը տատանվում է 4-10%-ի սահմաններում¤ Հետևաբար`

Հաշվարկ`

Հասույթ	1.500.000
Վերադիր	13%
Ինքնարժեք	1.327.434
Համախառն շահույթ	172.566
Վարձավճար	50.000
Կոմունալ ծախսեր	(10.000+1000)=11.000
Տրանսպորտային ծախս	(4*2500)=10.000
Պոլիէթիլային տարայի	(4*1000)=4.000
ՈԽԾ թույլտվություն	(18500+18500)/3=12.330
ՀԴՄ սպասարկման վճար	1.500
Եկամտային հարկ	5.000
Շրջանառության հարկ	(1.500.000*3.5%)=52.500
Ընդամենը գործառնական ծախս	146.330
Զուտ շահույթ	(172.556-146.330)=26.236

1.Հաշվարկից երևում է, որ այս իրավիճակում շրջանառության հարկը բիզնեսի զուտ շահույթի գրեթե կրկնապատիկն է, իսկ համախառն շահույթի` 30.4 տոկոսը,

2. Զուտ շահույթը նվազգույն աշխատավարձից փոքր է ...

3.Իսկ եթե աշխատակից ունի

4.Լա’վ ենթադրենք տարածքը սեփական է և վարձավճար չի վճարում,

5.Կամ վերադիրը 15 տոկոս է...

Միևնույնն է տարբերությունը մեծ չէ:

Ին±չ է նշանակում, ստեղծվում է մի իրավիճակ, երբ ձեռնարկատերը ստիպված է լինում գործունեության մի մասն իրականացնել ՍՏՎԵՐՈՒՄ:

Հաջորդ օրինակում Անհատ ձեռնարկատերը նույն պայմաններում զբաղվում է հագուստի առևտրով: Գաղտնիք չէ, որ այս բիզնեսի միջին կշռված վերադիրը տատանվում է 50-85%-ի սահմաններում (վերադիրի տարբերությունը կախված է ապրանքների ձեռքբերման աղբյուրներից): (Ի դեպ կան առևտրական գործունեություն ծավալող բիզնեսներ, որոնց վերադիրը տատանվում է 100-200%-ի սահմաններում և նույնիսկ ավելին¤ :

Այս օրինակում, սակայն, գործառնական ծախսերից դուրս է գալիս ոգելից խմիչքի և ծխախոտի վաճառքի թույլտվության համար կատարվող ծախսերը:

Հաշվարկ`

Հասույթ	1.500.000
Վերադիր	60%
Ինքնարժեք	937.500
Համախառն շահույթ	562.500
Վարձավճար	50.000
Կոմունալ ծախսեր	(10.000+1000)=11.000
Տրանսպորտային ծախս	(4*2500)=10.000
Պոլիէթիլային տարայի	(4*1000)=4.000
ՀԴՄ սպասարկման վճար	1.500
Եկամտային հարկ	5.000
Շրջանառության հարկ	(1.500.000*3.5%)=52.500
Ընդամենը գործառնական ծախս	134.000
Զուտ շահույթ	(562.500-134.000)= 428.500

Հաշվարկից պարզ է դառնում, թե միևնույն պայմաններում աշխատող և հավասար շրջանառություն ունեցող տարբեր ոլորտի բիզնեսների զուտ շահույթներն ինչքան տարբեր կարող են լինել:

Արդյո±ք տրամաբանական է 3.5 տոկոս դրույքաչափը շրջանառության հարկի այս տեսակի համար, կարծում եմ, որ ո’չ:

Պետեկամուտների կոմիտեն և ՀՀ Հարկային ծառայությունը պետք է լրջորեն քննարկեն և վերլուծեն բիզնես ոլորտները մինչ նման դրույքաչափեր ընդունելն ու կիրառելը:

Արտեմ Դավթյան

ԻՆՉՈ՞Ւ ԵՆ ՆԱԽԸՆՏՐՈՒՄ ՆԵՐԿՐՈՒՄԸ

ArmFin — Mon, 05 Nov 2012 19:15:20 GMT

Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության հանձնաժողովի

ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ տեղում արտադրված

շաքարավազը ավելի էժան է, քան ներկրվածը։ Սա, ըստ էության,

նշանակում է, որ նպատակահարմար է շաքարավազի պահանջարկը բավարարել տեղական արտադրանքի, քան ներմուծման հաշվին։

Նամանավանդ դա կունենա ինչպես զուտ տնտեսական, այնպես էլ

սոցիալական նշանակություն։ Բայց այդպես չի մտածում շուկայի միակ եւ անփոխարինելի մատակարարը։

Չնայած Հայաստանում գործում է շաքարավազի արտադրության

ձեռնարկություն, որի հզորությունները լիարժեք բավական են ոչ միայն ներքին պահանջարկը

բավարարելու, այլեւ արտահանում իրականացնելու համար, այնուհանդերձ Հայաստանը նաեւ

մեծ քանակության շաքարավազ է ներկրում։ Ընդ որում, դա անում է նույն գործարարը։
Խոսքը շաքարավազի շուկան, այսպես ասած, սեփականաշնորհած գործարար Սամվել

Ալեքսանյանի մասին է։ Տարիներ շարունակ նա Հայաստանի շաքարավազի միակ մատակարարն

է։
Եթե նախկինում դա արվում էր բացառապես ներմուծումների հաշվին, ապա արդեն երկրորդ

տարին է, ինչ շաքարավազ է արտադրում նաեւ Ս.Ալեքսանյանին պատկանող «ԼուսԱստղ Շուգր»

ընկերությունը։
Այս ընկերությունը ընթացիկ տարվա առաջին ութ ամիսներին արտադրել է 45 հազար տոննա

շաքարավազ։ Շուկայի պահանջարկի մյուս մասը բավարարվել է ներմուծման հաշվին, որ ավելի

շատ է եղել, քան ներքին արտադրությունը։ Տարեսկզբի ինը ամիսների տվյալներով, ավելի քան

53 հազար տոննա շաքարավազ է ներմուծվել Հայաստան։ Բերվել է բացառապես Բրազիլիայից,

որը շաքարավազի համաշխարհային շուկայի հիմնական մատակարարներից է։
Առաջին հայացքից թվում է, թե շուկայի մատակարարը ներմուծումն արել է ներքին սպառողի

շահերից ելնելով։ Իրականում այդպես չէ։
Խնդիրն այն է, որ այս տարի շաքարավազի համաշխարհային գները շեշտակի նվազել են։

Սեպտեմբերի տվյալներով, վերջին մեկ տարվա կտրվածքով գների անկումը հասնում է շուրջ 30

տոկոսի։ Այդ ամսին համաշխարհային շուկայում շաքարավազն էժանացել է 5 տոկոսով։

Հոկտեմբերի միայն վերջին մեկ շաբաթվա ընթացքում բրազիլական սպիտակ շաքարավազի

գների նվազումը տոննայի հաշվով կազմեց շուրջ 25 դոլար։
Գնային այս փոփոխությունները, սակայն, ներքին շուկայում, չափազանց թույլ դրսեւորում են

ունեցել։ Այնպես չէ, որ շաքարավազը ներքին շուկայում ընդհանրապես չի էժանացել։ Մինչ

համաշխարհային շուկայում նախորդ մեկ տարվա ընթացքում գնանկումը եղել է շուրջ 30

տոկոս, Հայաստանում, ըստ վիճակագրության ծառայության դիտարկումների, գները նվազել են

6,2 տոկոսով։ Եվ սա այն դեպքում, երբ վաճառված շաքարավազի զգալի մասը եղել է տեղական

արտադրության, ինչը, տնտեսական մրցակցության պաշտպանության հանձնաժողովի

ուսումնասիրություններով, ավելի էժան է։
Այնպես չէ նաեւ, որ ներքին արտադրության շաքարավազն արտահանվել է։ Ընդհակառակը,

արտահանման ծավալներն այս տարի կրճատվել են։ Ութ ամսում Հայաստանից արտահանվել է

ընդամենը 300 տոննա շաքարավազ. նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ

կրճատվել է գրեթե 10 անգամ։
Համաշխարհայինի համեմատ Հայաստանում շաքարավազի գնանկումը փոքր է։ Եթե անցած

տարվա սեպտեմբերին վիճծառայությունը Երեւանում արձանագրել է շաքարավազի 481 դրամ

միջին գին, ապա այս տարվա նույն ամսում այն եղել է 451 դրամ։ Այլ կերպ ասած, էժանացել է

ընդամենը 30 դրամով։ Եվ դա բնական է, եթե հաշվի առնենք, որ այս ոլորտը բացարձակ

մենաշնորհային դաշտում է։
Անշուշտ այդ նույն ժամանակահատվածում Երեւանի առանձին խանութներում շաքարավազը

վաճառվել է նաեւ ավելի ցածր գնով։ Խոսքը մասնավորապես այդ ապրանքատեսակի

մատակարարման շուկայի սեփականատիրոջը պատկանող «Երեւան Սիթի» խանութների ցանցի

մասին է։ Անկախ այդ հանգամանքից, գնանկումը գրեթե նույն չափով է արտահայտվել։

Ներքին շուկայում շաքարավազը համեմատաբար էժան է Վանաձորում։ Մի բան, որ

պայմանավորված է շաքարավազի արտադրության գործարանին մոտ գտնվելով։ Եթե անցած

տարվա պիկի շրջանում այստեղ միջին գները 453, ապա այս տարի՝ 426 դրամի սահմաններում

են։
Մինչ համաշխարհային շուկաներում տեղի ունեցող գնանկումային զարգացումներին ներքին

շուկան խիստ թույլ է արձագանքում, վերջին շրջանում այստեղ նկատելի է գնաճային

ճնշումների ուժեղացում։ Ընդ որում՝ դրանք բխում են ոչ միայն արտաքին, այլեւ ներքին

հատվածից։ Հոկտեմբերի տվյալներով, Հայաստանում 12-ամսյա գնաճի մակարդակը

բավականաչափ բարձրացել է։ Սպառման ապրանքների թանկացումը մոտենում է 4 տոկոսին։

Մինչդեռ անցած ամիս 2,7 տոկոսի սահմաններում էր։
Գնաճային ճնշումները շարունակում են պահպանվել հատկապես հացամթերքի շուկայում,

որը հիմնականում թելադրված է արտաքին միջավայրից։ Այս տարվա երրորդ եռամսյակում

ցորենի համաշխարհային գները բարձրացել են շուրջ 30 տոկոսով։ Թեեւ վերջին շրջանում

այստեղ որոշակի կայունացում է նկատվում։
Այս գործոնի ազդեցությամբ գնաճ է դրսեւորվել նաեւ ներքին շուկայում։ Համաձայն

վիճծառայության՝ հոկտեմբերին հացամթերքի գները թանկացել են 2,6 տոկոսով։ Դրանք արդեն

10 տոկոսով գերազանցում են նախորդ տարվա ցուցանիշը։ Մյուս կողմից ակնհայտ է, որ

համաշխարհային շուկայի դրսեւորումներն այստեղ համեմատաբար մեղմ են արտահայտվել։

Հացամթերքի շուկայում անցած ամիս ամենաշատը թանկացել է հացահատիկը՝ գրեթե 6

տոկոս։
Ակտիվացել են նաեւ ներքին շուկայից թելադրված գնաճային ճնշումները, որոնք

պայմանավորված են հիմնականում սեզոնայնությամբ։

ՎԱՍԱԿ ԹԱՐՓՈՇՅԱՆ

Աղբյուը` armworld.am

ԱՐՏԱՀԱՆՄԱՆ ԾԱՎԱԼՆԵՐԸ ԳՆԱԼՈՎ ՆՎԱԶՈՒՄ ԵՆ

ArmFin — Thu, 25 Oct 2012 18:47:56 GMT

Ինչպես հայտնի է, ժամանակին

կառավարությունը որդեգրեց արտահանման առաջանցիկ աճի ապահովման քաղաքականություն։ Չնայած դրան, արտահանման ծավալներն ավելանալու փոխարեն վերջին շրջանում նվազում են։

   Եթե տարեսկզբի յոթ ամիսների տվյալներով այն նախորդ տարվա մակարդակը գերազանցեց 13 տոկոսով, ապա արդեն հունվար-սեպտեմբերին կազմեց ընդամենը 6 տոկոս։ Այսինքն՝ աճի տեմպը երկու ամսվա ընթացքում կրկնակի կրճատվեց։
   Ճիշտ է, արտահանման 6 տոկոսանոց աճը ամբողջությամբ չի արտացոլում իրական պատկերը այս հարցում մեծ դերակատարություն է ունեցել Հայաստանից, այսպես ասած, օդային տրանսպորտի տեղափոխումը, որը, ըստ էության, որեւէ առնչություն չունի իրական արտահանման հետ։
   Այսպես. տարեսկզբի առաջին երեք եռամսյակների ընթացքում արտահանումը նախորդ տարվա մակարդակը գերազանցել է 62 մլն դոլարով, որի 50 միլիոնը տեղափոխված ինքնաթիռի արժեքն է։ Ստացվում է, որ այս տարվա ընթացքում Հայաստանի իրական արտահանումն ավելացել է 12 մլն դոլարով կամ 1,2 տոկոսով։
   Ընդ որում, դա տեղի է ունեցել դրամի թուլացման պայմաններում։ Ընդունված է ասել, որ ազգային արժույթի արժեզրկումը նպաստում է արտահանման խրախուսմանը։ Այնուհանդերձ գոնե այս փուլում այդպես չէ։
   Պարզվում է, որ դրամի թուլացումից հետո արտահանումն ավելանալու փոխարեն սկսել է հետընթաց ապրել։ Դա սկսվեց արդեն հունիս ամսին։ Այդ ամսին արտահանումը նախորդի համեմատ ավելացավ 0,5 տոկոսով։ Արդեն հուլիսին անկումը արդեն չորս տոկոս էր։ Օգոստոսին վիճակը մի փոքր բարելավվեց՝ արտահանումը նախորդ ամսվա համեմատ ավելացավ 1,3 տոկոսով։
   Սակայն սեպտեմբերին դարձյալ արտահանումը նվազեց, ընդ որում, բավական բարձր՝ 7,4 տոկոսով։ Այդ ամսին անկումը շատ ավելի կտրուկ էր հատկապես նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ՝ ավելի քան 24 տոկոս։
   Վերջին ամիսներին արտահանման ոլորտում տեղի ունեցող այս զարգացումներն անշուշտ մտահոգիչ են։ Նամանավանդ եթե հաշվի առնենք, որ արտաքին շուկաներում Հայաստանի արտահանման պոտենցիալ ունեցող ապրանքատեսակների գնային դրսեւորումները մեծ մասամբ դրական են եղել։ Խոսքը առաջին հերթին վերաբերում է հումքային ապրանքներին։ Մասնավորապես սեպտեմբերին համաշխարհային շուկայում պղինձը թանկացել է գրեթե 8 տոկոսով։
   Այս դրսեւորումները, ըստ էության, շատ բանով կապված են եղել արդյունաբերության ոլորտում վերջին շրջանում տեղի ունեցող զարգացումների հետ։ Թեեւ տնտեսության այդ ճյուղը Հայաստանում շարունակում է բավական բարձր տարեկան արդյունք ապահովել, այնուհանդերձ վերջին մի քանի ամիսներին այստեղ եւս միտումները դրական չեն։ Ընդ որում, դրանք գրեթե ամբողջությամբ համընկնում են արտահանման ոլորտի բացասական դրսեւորումներին։
   Արդյունաբերության մեջ եւս հունիսին դանդաղեց աճի տեմպը։ Այդ ամսին տնտեսության իրական հատվածում արտադրության ծավալը նույնիսկ զիջեց մայիսի մակարդակը։ Թեեւ հուլիսին մի փոքր աճ գրանցվեց, այնուհանդերձ օգոստոսից դարձյալ անկումային վիճակը վերականգնվեց։
   Օգոստոսին նախորդ ամսվա նկատմամբ նվազեց արդյունաբերության արտադրանքի ծավալը։ Նույնը տեղի ունեցավ նաեւ հաջորդ ամսին։ Սեպտեմբերին արդյունաբերությունն ավելի քիչ արտադրանք թողարկեց, քան օգոստոսին։
   Եվ սա այն դեպքում, երբ մինչ այդ տնտեսության այս ճյուղում լուրջ առաջընթաց էր արձանագրվում ինչպես նախորդ ամսվա, այնպես էլ նախորդ տարվա համեմատ։ Ասենք, մայիսին ապրիլի համեմատ արդյունաբերության աճը գերազանցում էր 16 տոկոսը։ Այն բավական մեծ էր նաեւ նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ (17 տոկոս)։
   Մինչդեռ հունվար-սեպտեմբերին աճը կազմեց 11,6 տոկոս։ Անշուշտ վատ ցուցանիշ չէ, սակայն մեծ է հատկապես տարեսկզբի բարձր ակտիվության դերը։ Այնինչ տարեվերջն արդյունաբերության համար այնքան էլ խոստումնալից չէ։
   Արդյունաբերության եւ արտահանումների ոլորտում տեղի ունեցող զարգացումներն իրենց ուղղակի ազդեցությունն են թողել տնտեսական ակտիվության վրա։ Պատահական չէ, որ ութ ամիսների համեմատ տարեսկզբի երեք եռամսյակների տվյալներով, տնտեսական ակտիվության ցուցանիշը նվազել է։ Անկումը կազմում է 0,7 տոկոս։ Եթե հունվար-օգոստոսին տնտեսական ակտիվության մակարդակը հասավ մինչեւ 8,3 տոկոսի, ապա հունվար-սեպտեմբերին վերադարձավ 7,6 տոկոսի։
   Անշուշտ, անկումը շատ ավելի մեծ կլիներ, եթե սեպտեմբերին տնտեսական ակտիվությանն օգնության չգային գյուղատնտեսությունն ու շինարարությունը։
   Տեւական ժամանակ անկում գրանցող շինարարության ճյուղում անցած ամիս վիճակագրական ծառայությունը բում է գրանցել։ Կապիտալ շինարարության ծավալը նախորդ ամսվա համեմատ ավելացել է 43 տոկոսով։
   Թե ինչի հաշվին է արտահայտվել նման կտրուկ աճը, հայտնի չէ։ Այնուհանդերձ դա մի փոքր կրճատել է ոլորտում գրանցվող անկման տարեկան մեծությունը։ Ինը ամիսների տվյալներով, վիճակագրությունը հայտարարագրել է շինարարության 2 տոկոսանոց անկում, նախորդ տարվա համեմատ։ Նշենք, որ անցած ամիս անկումը գերազանցում էր 4 տոկոսը։
   Չնայած տարվա ավարտին զուգընթաց սովորաբար տնտեսական գործընթացներն ակտիվանում են, այնուհանդերձ Հայաստանում տեղի է ունենում հակառակ գործընթացը։ Դա նկատելի է հատկապես արդյունաբերության հատվածում։ Տարեսկզբի բարձր ակտիվությունից հետո վերջին ամիսներին պասիվացել է նաեւ էներգետիկան։

Ս.Բեգլարյան

Աղբյուրը` armworld.am

Որքան մեծ է անկումը, այնքան բարձր են հարկերը

ArmFin — Thu, 11 Oct 2012 17:27:06 GMT

   Որքան մեծ է անկումը, այնքան բարձր են հարկերը

   Ողջ աշխարհում իշխանությունները նոր գաղափար են հղացել. անպայման բարձրացնել քաղաքացիների եկամուտներից գանձվող հարկերը՝ բյուջեի պակասուրդները նվազեցնելու նպատակով։
   Բնականաբար, հետ չեն մնում այդ առումով նաեւ հայրենի իշխանությունները։ Հիշեցնենք, որ հունվարի 1-ից ուժի մեջ է մտնում «Եկամտային հարկի» մասին նոր օրենքը։ Մինչ այդ մեզանում սահմանեցին շքեղության հարկ, հաստատագրված վճարից անցում կատարեցին արտոնագրային վճարների եւ այլն։ Իշխանությունները ողջ աշխարհում ցանկանում են, որ ճգնաժամերի համար վճարեն քաղաքացիները։

   ԴՐԱՄԱՏԻԿ
   ՀԱԿԱՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ
   Հարկման հարցում իշխանությունների եւ քաղաքացիների հակամարտությունը միշտ էլ չափազանց դրամատիկ է եղել։
   1449 թվականին Անգլիայում եկամտահարկ սահմանելու փորձն ավարտվեց Քենթ կոմսությունում ապստամբությամբ։ Թագավորը ստիպված եղավ գլխատել իր գլխավոր հարկահավաքին եւ չեղյալ հայտարարել հարկը։
   1472 թվականին Էդուարդ IV-ը հասավ նրան, որ պառլամենտը սահմանեց 10-տոկոսանոց եկամտահարկ՝ Ֆրանսիայում պատերազմի համար 13 հազար նետաձիգ վարձելու նպատակով։ Անգլիացիները հրաժարվեցին վճարել, եւ հարկը չեղյալ հայտարարվեց։
   Ազատության եւ հարկերի հարաբերակցության մասին շատ էին մտորում XVII դարի Բրիտանիայում։ Ուինստոն Չերչիլը գրել է այդ ժամանակների մասին. «Ո՞ւմ է պատկանում վճռորոշ խոսքի իրավունքը հարկման հարցերում։ Մինչ այդ ամենքը ընդունում էին միջնադարյան դոկտրինը. «Թագավորը չի կարող կառավարել իր ժողովրդին որեւէ այլ օրենքներով, քան նրանք, որոնց համաձայն է ժողովուրդը, եւ հետեւաբար չի կարող հարկման ենթարկել ժողովրդին առանց նրա համաձայնության։
   Բայց այս դոկտրինը ոչ ոք լրջորեն չի վերլուծել։ Եթե դա Անգլիայի հիմնական օրենքն է, ապա անցյալի մշուշի՞ց է եկել այն, թե՞ ծնվել նախկին արքաների զիջումներից։ Համաձայնությամբ հարկումը յուրաքանչյուր անգլիացուն ի ծնե շնորհված անքակտելի իրավո՞ւնք է, թե՞ արտոնություն, որից կարելի է զրկել։ Վե՞ր է արդյոք թագավորն օրենքից»։

   ՓԱԽՈՒՍՏ ՀԱՐԿԵՐԻՑ
   Երբեմն իշխանությանը հաջողվում էր համոզել քաղաքացիներին, որ նրանց հարկման ենթարկելն անհրաժեշտ է իրենց իսկ շահերի համար. պետությունը չի կարող գոյատեւել բյուջեում փողի մշտական պակասի պայմաններում։
   Երբ 1894 թվականին աճողական եկամտահարկ սահմանվեց ԱՄՆ-ում, մարդիկ հերթ էին կանգնում այն վճարելու համար, ըստ որում՝ վճարում էին նույնիսկ նրանք, ովքեր կարող էին օգտվել արտոնություններից։ Իշխանությունները որոշեցին օգտվել հարկատուների այդօրինակ տրամադրություններից եւ 1916 թվականին եկամտահարկի վերին նշաձողը 7%-ից բարձրացվեց 15%-ի, 1917 թվականին՝ 67%-ի, իսկ 1921 թվականին այն արդեն 77% էր։
   Մարդիկ շատ արագ կորցրին խանդավառությունը եւ զանգվածաբար դադարեցին վճարել։
   1929 թվականի համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամից եւ վրա հասած Մեծ դեպրեսիայից հետո հայտնվեցին ժամանակակից տիպի օֆշորներ, եւ հարուստ մարդիկ հայրենիքում աճողական հարկումից խուսափելու համար սկսեցին տեղափոխել իրենց փողերն այնտեղ։
   Ճգնաժամի սկսվելուց հետո իշխանության եկած եւ այդ ճգնաժամի հաղթահարմանը ձեռնամուխ եղած նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտի ընկերներից մեկը հիշում էր, թե ինչպես ամերիկացի մի հարուստ ֆինանսիստ ասաց իրեն. «Բոլոր փողերս փոխանցել եմ Բահամներ, եւ դրանք կմնան այնտեղ, քանի դեռ այս տականքը կմնա Սպիտակ տանը»։

   ԻՐԱՎԻՃԱԿԸ
   ԿՐԿՆՎՈՒՄ Է
   Ներկայումս իրավիճակը հիշեցնում է 1930-ական թվականները, միայն թե «Մեծ դեպրեսիայի» փոխարեն գործածվում է «2008-2009 թվականի ճգնաժամ» արտահայտությունը։ Զարգացած երկրներում խոսում են հարկերն ավելացնելու մասին։ Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Օլանդը հրապարակեց իշխանության ծրագրերը՝ ամենահարուստների, տարեկան 1 մլն եվրոյից ավելի եկամուտ ունեցողների համար եկամտահարկի վերին նշաձողը ներկայիս 41%-ից մինչեւ 75%-ի բարձրացնելու վերաբերյալ։
   Իսկ մամուլը եռանդագին քննարկում է, թե Ֆրանսիայի ամենահարուստ մարդը՝ Բեռնար Առնոն, իսկապե՞ս պատրաստվում է այդ կապակցությամբ ընդունել բելգիական քաղաքացիություն։
   Պորտուգալական իշխանություններն իրենց հերթին արդեն որոշում են կայացրել 2013 թվականին «ազգային համերաշխության հատուկ հարկ» սահմանելու մասին, որը պարտավոր կլինեն վճարել տարեկան 1 մլն եվրոյից ավելի վաստակող քաղաքացիները։ Թեպետ մնացյալ քաղաքացիները նույնպես ստիպված կլինեն ավելին վճարել, քանզի վերանայվում են աճողական եկամտահարկի բոլոր դրույքները։
   ԱՄՆ-ում հարկային թեման եռանդագին քննարկվում է նախընտրական պայքարի ընթացքում։ Նախագահ Բարաք Օբաման համարում է, որ հարկերը պետք է բարձրացնել, բայց ոչ բոլորի, այլ միայն ամենաունեւորների համար։
   Իրավիճակը ողջ աշխարհում պարադոքսալ ընթացք է ստանում։ Տեղի է ունենում տնտեսության անկում, իրենք՝ իշխանությունները, հայտարարում են, թե հարկային մուտքերը նվազում են հենց անկման պատճառով եւ... բարձրացնում հարկադրույքները։ Այսպիսով՝ որքան մեծ է անկումը, այնքան, նրանց կարծիքով, բարձր պիտի լինեն հարկերը։
   Ըստ էության, հարկատուները պիտի վճարեն ճգնաժամի երկրորդ ալիքի համար։

ԿԱՐԵՆ ՆԱՀԱՊԵՏՅԱՆ

ԻՆՉՊԵՍ ԴԻՄԱԿԱՅԵԼ ԿՈՌՈՒՊՑԻՈՆ ՎԱՐԱԿԻՆ

ArmFin — Mon, 24 Sep 2012 15:45:57 GMT

Մեր կյանքի բազմաթիվ բնագավառներն ու հատկապես պետապարատն ընդգրկած կոռուպցիոն վարակին դիմակայումը պահանջում է, բացի ամենայնից, նաեւ վերցնել այն երկրների փորձը, որտեղ կարողացել են սանձահարել գեղեցիկ կյանքի նկատմամբ չինովնիկների տենչը։ Այդ առումով հատկանշական է Միացյալ Նահանգների փորձը, որտեղ պաշտոնյաների բառացիորեն ամեն քայլը կանոնակարգված է պետծառայողների վարքուբարքի բազմաէջանոց կոդեքսներով։ Դրանք գլխավոր զտիչներն են կաշառակերության տարածման ճանապարհին։

   ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ԳԱՂՏՆԻՔԸ

   Չի կարելի ասել, թե Ամերիկայում կոռուպցիան արմատախիլ է արված։ ՀՖԲ տվյալներով, տարեկան 800-1000 չինովնիկ հայտնվում է մեղադրյալի աթոռին։ Ինչ ասես արժի հենց թեկուզ Իլինոյսի նախկին նահանգապետ Ռոդ Բլագոեւիչի գործը, որը մարտի 15-ին դատապարտվեց 14 տարվա ազատազրկման գրեթե երկու տասնյակ իրավախախտումների համար, ներառյալ սենատորի տեղը վաճառելու փորձը, որը թափուր էր մնացել Բարաք Օբամայի ԱՄՆ նախագահ ընտրվելուց հետո։
   Եվ այդուհանդերձ կոռուպցիայի մակարդակը ԱՄՆ-ում շատ ավելի ցածր է, քան բազմաթիվ այլ երկրներում։
   Ամերիկյան հաջողության գլխավոր գաղտնիքը այդ երկրի օրենսդրության համակարգված լինելն է, որտեղ զուտ հակակոռուպցիոն միջոցները լրացվում են լոբբիստների, բանկերի եւ ֆինանսական այլ ինստիտուտների գործունեությունը կարգավորող իրավական ակտերով։
   Բացի դրանից, բազմաթիվ օրենքներ տարածվում են անխտիր բոլոր քաղաքացիների վրա, այլ ոչ թե միայն չինովնիկների։ Օրինակ, ոչ մեկին չի արգելվում հաշվեհամարներ ունենալ օտարերկրյա բանկերում, բայց յուրաքանչյուր հարկատու պարտավոր է ամեն տարի տեղեկացնել այդ մասին ֆինանսների նախարարության համապատասխան բաժնին՝ հարկային հայտարարագիրը ներկայացնելու հետ մեկտեղ։
   Նույնիսկ ամենաբարձրաստիճան պաշտոնյաները փաստացի չունեն իմունիտետ, որը կխոչընդոտի նրանց պատասխանատվության ենթարկելուն։ Այդ առումով նախադեպային կարելի է համարել Հանրապետական կուսակցությունից փոխնախագահ Սպիրո Ագնյուի (1969-1973թթ.) գործը, որը ստիպված էր հրաժարական տալ, երբ բացահայտվեցին նրա ֆինանսական չարաշահումները Մերիլենդի նահանգապետ եղած ժամանակ։

   ԿՈՌՈՒՊՑԻԱՅԻ ԿԱՆԽԱՐԳԵԼՈՒՄԸ
   ԱՄՆ-ում մեծ նշանակություն է տրվում կոռուպցիայի կանխարգելմանը, պետծառայության վարկի բարձրացմանը, վարչական էթիկայի նորմերի արմատավորմանը։
   Չինովնիկներին առաջարկվում է ջանադրաբար պահպանել այն էթիկական չափանիշները, որոնք սահմանված են իրենց համար իշխանության յուրաքանչյուր ճյուղում եւ հրապարակային բոլոր հաստատություններում. լինի նախարարություն, դպրոց, թե քաղաքային զբոսայգիների խնամքի հարցերով գրասենյակ։
   Ինչպես տեղական պետծառայողների, այնպես էլ ֆեդերալ իշխանության պաշտոնատար անձանց համար գոյություն ունեն համապատասխան «վարքականոններ»։ Այդօրինակ առաջին փաստաթուղթը Կոնգրեսի բանաձեւի տեսքով ընդունվեց 1958 թվականին։ Ամենակարեւոր դրույթներից մեկով արգելվում է պաշտոնատար անձանց ամեն կարգի օգուտ ստանալ, բացի աշխատանքի պաշտոնական վարձատրությունից։
   «Միացյալ Նահանգների ծառայության մեջ վարձատրվող կամ պատվավոր որեւէ պաշտոն զբաղեցնող ոչ մի անձ չի կարող առանց Կոնգրեսի համաձայնության ընդունել այս կամ այն ընծան, պարգեւատրումը, պաշտոնը կամ տիտղոսը որեւէ թագավորից, արքայազնից կամ օտար պետությունից»,- ասվում է ԱՄՆ սահմանադրության առաջին հոդվածի 9-րդ բաժնում։

   ԽԻՍՏ ԿԱՆՈՆՆԵՐ
   Ճիշտ է, արգելքը կտրական չէ։ Օրենքներում նախանշված է, թե ինչ, երբ եւ որքան կարող է ստանալ պաշտոնյան որպես նվեր եւ ինչ պիտի անի դրա հետ։
   Մասնավորապես սենատորն ու նրա աշխատակազմը չպետք է որեւէ ընծա ընդունեն գրանցված լոբբիստներից։ Այլ աղբյուրներից ստացած նվերների ընդհանուր արժեքը, բացի ազգականներից, տարվա ընթացքում չպետք է գերազանցի 300 դոլարը։ Սահմանափակումներ են դրվում ուղեւորությունների ծախսերի վճարման տեսքով նվերների վրա. լիմիտը՝ երեք օր երկրի ներսում եւ յոթ օր՝ արտասահման ճամփորդությունների համար։ Սահմանափակումները տարածվում են նաեւ սենատորների ընտանիքների անդամների վրա։
   Ներկայացուցիչների պալատի անդամը օրինական իրավունք ունի նույն աղբյուրից տարեկան ստանալ 250 դոլարից ոչ ավելի գումարի նվերներ։ Մյուս պետծառայողների համար սահմանված են է՛լ ավելի խիստ շրջանակներ. 100 դոլարի։ Այդ լիմիտը գերազանցող ամեն ինչ պիտի հանձնվի այն գերատեսչության համապատասխան բաժին, որտեղ նա աշխատում է։
   Վարքականոնը պահանջում է ամենամյա հաշվետվություն՝ հազար դոլարը գերազանցող եկամտաբերության ֆինանսական բոլոր գործողությունների վերաբերյալ։ Չինովնիկները պարտավոր են տեղեկացնել 5 հազար դոլար եւ ավելի գումարի արժեթղթեր ունենալու մասին։ Այդ եւ համանման որոշ տեղեկություններ թաքցնելը համարվում է քրեական լուրջ հանցագործություն։

   ԽԻՍՏ ՊԱՏԻԺՆԵՐ
   Առանձին հակակոռուպցիոն օրենսդրություն ԱՄՆ-ում չկա։ Չարաշահումների համար պաշտոնյաների պատասխանատվությունը շարադրող նորմերն ընդգրկված են Ֆեդերալ օրենսգրքի եւ նահանգների քրեական օրենսգրքերի տարբեր բաժիններում։
   Միակ բացառությունը 1977 թվականին ընդունված «Օտարերկրյա կոռուպցիոն պրակտիկայի մասին ակտն» է, որը քրեական պատասխանատվություն սահմանեց օտարերկրյա պաշտոնյաներին կաշառելու համար։
   Խախտումների բացահայտման նպատակով գոյություն ունի ՀՖԲ գործակալների մասնագիտացված խումբ։ Այն հայտնի է դեռեւս 1960-ականներից, երբ անցկացվեց «Շեյխն ու մեղուն» լայնածավալ գործողությունը. ՀՖԲ-ականները, ներկայանալով իբրեւ արաբ շեյխեր, փորձության էին ենթարկում տասնյակ օրենսդիրների, կաշառք առաջարկելով կոնգրեսմեններին։ Ներկայումս այդ խմբում կա մոտ 700 մասնագետ։
   Վերջին տարիների աղմկահարույց կոռուպցիոն գործերից է Ալյասկայից նախկին սենատոր Թեդ Սթիվենսին ներկայացված մեղադրանքը եւ Լուիզիանայից կոնգրեսմեն Ուիլյամ Ջեֆերսոնի դատապարտումը, որը պահել էր 90 հազար դոլար կաշառքը տան սառնարանում։
   Պատիժները խիստ են։ Կաշառքի, դրամական «երախտագիտության» եւ նման բաների համար կարելի է ենթարկվել եռակի չափով տուգանքի կամ մինչեւ 15 տարվա ազատազրկման, կամ էլ ե՛ւ մեկը, ե՛ւ մյուսը նույն սրվակում։ Ծանրացուցիչ հանգամանքների գոյության դեպքում ազատություն կարելի է չտեսնել նույնիսկ 20 տարի։
   Հետաքրքիր է, որ ԱՄՆ-ում հակաիրավական գործողություն է համարվում այլ անձանցից պաշտոնյայի կամ պետծառայողի փող ստանալու բուն փաստը եւ նման ձեւով վարձահատույց լինելը մասնավոր անձանց ու կազմակերպություններին։ Այլ կերպ ասած, կաշառք է համարվում նույնիսկ այն դեպքը, երբ չինովնիկը ոչ մի գործողություն չի ձեռնարկել հօգուտ «նվիրատուի»։ Ըստ որում, օրինախախտներին կարող են սպառնալ մինչեւ 5 տարվա ազատազրկում, ստացած գումարին հավասար տուգանք, կամ էլ երկու միջոցները միասին։

ԱՐԹՈՒՐ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ

Աղբյուր` armworld.am

Նամակ հայ ազգին

ArmFin — Wed, 18 Jul 2012 19:48:46 GMT

Մենք այսօր գնում ենք կործանման, և դա զգում է նույնիսկ դպրոցականը: Ամեն օր մեր հանրապետությունը լքում են տասնյակ մարդիկ, ովքեր ոչ թե գնում են Հայաստանից, այլ փախնում են` իրենց ետևից փորձելով ոչնչացնել ամեն ինչ, ինչը կստիպի նրանց հետագայում վերադառնալ իրենց հայրենիք: Այս ամենի ֆոնի վրա մենք տեսնում ենք բազմաթիվ շքեղ մեքենաներ, նորակառույց առանձնատներ, շքեղ խանութ սրահներ և այլ հարստություն խորհրդանշող եևույթներ, որոնք օտարերկրացու վրա առատության և ժողովրդի հարստության տպավորություն են թողնում: Բայց երբ մենք ուսումնասիրում ենք մեր տնտեսությունը, պարզ է դառնում, որ Հայաստանում գործող ընկերությունների գերակշռող մեծամասնությունը կենտրոնացված է մի խումբ անձանց ձեռքերում և էական չէ, որ դրանց սեփականատերերը կարող են լինել այլ անուն-ազգանուն ունեցող անձիք, ովքեր ուղղակի դրածոյի դեր են կատարում:

Ժողովրդի մոտ 10 %-ը կազմող այս զանգվածն առանց մի վարկյան անգամ հետագայի մասին մտածելու կուլ է տվել ամեն ինչ` կրթությունից սկսած շաքարավազով վերջացրած: Արդյունքում մեր հասարակությունն օրեցօր բևեռանում է և ավելի ու ավելի հեռանում միմյանցից, ինչի արդյունքում էլ սրվում են այս երկու խմների միջև թշնամական հարաբերությունները: Նույնիսկ ընտանիքներն են կազմվում խմբերի միջև, դրանցից դուրս ամուսնությունների թվաքանակը գնալով նվազում է: Այս ամենի արդյունքում մեր հասարակությունն այսօր բաժանվել է գերհարուստների և գերաղքատների, վերջիններն ամեն կերպ ձգտում են փախնել այստեղից, քանզի նույնիսկ մտավոր, գիտական, հմտությունների և կարողությունների պոտենցիալ ունենալու դեպքում էլ դատապարտված են աղքատության` առաջ գնալու հնարավորությունների մաքսիմումը կարող է լինել կիսաստրկական աշխատանքը, իսկ աշխատավարձն էլ կազմել150 000 դրամ, ինչի այսօր նույնիսկ առաջին անհրաժեշտության ապրանքներ ձեռք բերելու համար զգալիորեն չի բավականացնի:

Ստացվում է, որ մեր հասարակության զգալի մեծամասնությունը` մոտ 90%-ը, պոտենցիալ Հայաստանը լքողներ են, և նրանց հետ է պահում միայն հնարավորության բացակայությունը, ինչն էլ ժամանակի խնդիր է: Մյուս խումբը, ով չափից շատ լավ է զգում իրեն Հայաստանում ոչ միայն չի մտածում գնալու մասին, այլ նաև բթամիտ լինելու պատճառով չի կարողանում կանխատեսել մեծամասնության հեռանալու արդյունքում իր և իր սերունդների վտանգի տակ լինելու փաստը: Պետությունը չի կարող գոյատրել մի խումբ մարդկանց քմահաճույքների հաշվին կամ ծառայել մի խումբ մարդկանց, այս տիպի պետությունները միշտ կործանվել են, իսկ այդ խմբի ու նրանց ընտանիքի անդամների հետ էլ մեղմ ասած դաժան են վարվել:

Ուստի ես կուզենայի, որ այս հոդվածը կարդար թե այդ խումբը, ով ոսկու փայլից կուրացած բթացել է, թե այն խումբը, որն արդեն վաղուց թքել է Հայաստան պետության վրա և միայն ֆիզակապես և ժամանակավոր է այստեղ: Առաջին խումբը լավ կլիներ, որ գիտակցեր, որ հազարամյա պատմություն ունեցող երկրագունդ մոլորակում դեռ ոչ մեկ, ոչ մի անհատ, ընտանիք, կենդանի չի կարողացել արյունով, անարդատությամբ, խորտակած ճակատագրերով և այլոց երեխաներին սոված պահելով ձեռք բերված հարստությունը պահել, հատուցումը միշտ համարժեք է եղել` սա կյանքի չգրված օրենքն է և ոչ մի կապ չունի ոչ կրոնի, ոչ բարոյականության և ոչ էլ խրատագիտության հետ:

Հուսահատված խմբին էլ կուզենայի, որ երբեք չկորցնեն իրենց կամքի ուժը և անկախ ամեն ինչից չատեն Հայաստանը, քանզի մեր հայրենիքի և ազգի մասին մենք չենք կարող դատել ճակատագրի բերումով ներքևից վերև միամտորեն հայտնված անձանցով: Սա բոլորիս երկիրն է, թե փողի գերին դարձած սողունների, թե բարձր արժեքների համար կյանք տվողների և թե ստեղծված իրավիճակի դեմ պայքարողների: Այս պահին մեզ պետք են մեր ազգի բոլոր ներկայացուցիչները, ովքեր գիտակցում են հարցի լրջությունը, մեզ պետք է օգնել միմյանց, օգնել մեր ազգին, որպեսզի չվերածվենք մահացած հասարակության և մեռյալ պետության:

ԱնինԱ Հովհաննիսյան

Իսկ խնդիրները երկրում ավելի քան շատ են.

ArmFin — Sat, 30 Jun 2012 06:06:47 GMT

Անցած շաբաթ Հայաստանի Ազգային ժողովում քննարկել են Տիգրան Սարգսյանի նոր «հին» կառավարության ծրագիրը: Քննարկումն ուղեկցվել է ինչպես բուն ծրագրի քննադատությամբ, այնպես էլ վերջին տարիներին այդ կառավարության գործունեության, որը չի կարողացել կատարել նախորդ ծրագիրը՝ արդարացնելով դա համաշխարհային ֆինանսատնտեսական ճգնաժամով: Բացի դրանից, ընդդիմության և «Բարգավաճ Հայաստանի» պատգամավորները փորձել են ծանոթացնել հարազատ կառավարությանն այն աղետալի իրավիճակի հետ, որում երկիրը հայտնվել է նրա մեղքով և իմանալ, թե ինչպես է պատրաստվում կառավարությունը լուծել կուտակված խնդիրները, որոնք կործանման են տանում երկիրը:

Իսկ խնդիրները երկրում ավելի քան շատ են. դրանք են թե արտաքին խնդիրները, մասնավորապես ղարաբաղյան հիմնախնդրի շուրջ փակուղի մտած բանակցությունները, թե ավելի մեծ անհանգստություն հարուցող ներքին խնդիրները: Չնայած կառավարության բոլոր բարձրագոչ հայտարարություններին և նրան սատարող միջազգային կառույցներին, երկրում ուժեղանում է սոցիալական լարվածությունը, ավելանում է աղքատությունը, աճում են գները, արտագաղթը հասնում է հսկայական չափերի, քանի որ մարդիկ, կորցնելով հայրենիքում արժանավայել ապրելու հույսը, լքում են ամեն ինչ և մեկնում օտար երկրներ, որպեսզի այնտեղ գտնեն իրենց ընտանիքները պահելու հնարավորություն: Ընդ որում հեռանում է ժողովրդի ամենագործուն և ավյունով լի հատվածը, որն ըստ էության պետք է ապահովեր Հայաստանի զարգացումը: Ինչպես իր վերջին հարցազրույցում դիպուկ նշել է երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, «յուրաքանչյուր մարդ բոլորից լավ ինքը գիտի` իր ապրուստը հեշտացել է, թե դժվարացել: Այդ փաստը ինքն արձանագրում է ամեն օր` սառնարանի դուռը բացելիս կամ խանութ մտնելիս»:

Ընդհանրապես արտագաղթի թեման հատուկ տեղ է զբաղեցրել պատգամավորների և վարչապետի գխավորությամբ կառավարության միջև բանավեճի մեջ: Ընդ որում դրան երգիծական բնույթ է հաղորդել այն, որ երկրից արտագաղթի երկրորդ ալիքի պատճառ դարձած Տիգրան Սարգսյանին դրանում մեղադրել է ՀՀՇ առաջնորդ Արամ Մանուկյանը, հավանաբար մոռանալով, որ հենց իր կուսակցության կառավարման շրջանում է առաջացել անկախ Հայաստանից արտագաղթի առաջին հսկայական ալիքը: Եվ ահա նրանք վիճում էին, թե արտագաղթը երբ է ավելի մեծ եղել՝ 90-ականների սկզբին, թե հիմա:

Պետք է նաև նշել, որ վարչապետն այդպես էլ չի կարողացել հստակ պատասխան տալ արտագաղի մասին նրա աղմկահարույց հայտարարությանն այն մասին, որ իշխանությունը չի պատրաստվում կասեցնել այն, որպեսզի երկրում թույլ չտա հեղափոխություն:

Սակայն ինչպես և սպասվում էր, քննարկումներում ամենամեծ տեղը զբաղեցրել է տնտեսությունը: Կառավարությունը խոստացել է տնտեսության 7 տոկոս աճ, հավաստիացրել, որ այս անգամ նա անպայման կկատարի իր ծրագիրը, չնայած բոլոր արտաքին մարտահրավերներին, իսկ հանրապետական պատգամավորները և ՀՀԿ ցուցակում խորհրդարան անցած այլ քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչներն իրենց ելույթներում նշել են, որ իրենք լիովին հավատում են կառավարությանը և նրա ծրագրին: Երևում է, միայն նախարարների և կոալիցիոն պատգամավորների վրա է ազդել անցած խորհրդարանական ընտրություններում ՀՀԿ կարգախոսը՝ «Հավատանք, որ փոխենք»:

Ինչ վերաբերվում է նախորդ ծրագրի ձախողման մեջ մեղադրանքներին, ապա նախարարները վարչապետի գլխավորությամբ հավաստիացնում էին, որ իրենք մեղավոր չեն, ամեն ինչում ճգնաժամն է մեղավոր և տնտեսության գրեթե 14,1 տոկոս անկման մեջ (ԱՊՀ-ում ավելի շատ եղել է միայն Ուկրաինայում) մեղավոր է Ռոբերտ Քոչարյանի ժամանակների կառավարությունը: Իբրև այդ կառավարության մեղքը նրանում է եղել, որ բոլոր միջոցները ներդրվել են շինարարության մեջ և հենց կապիտալ շինարարության մեջ փլուզումն է հանգեցրել նման անկման, քանի որ իբր 14,1 տոկոսից 10,5 տոկոսը բաժին է ընկնում շինարարությանը:

Բայց ամենազարմանալին այն է, որ կառավարության նույն ներկայացուցիչները նշել են, որ այդ կապիտալ շինարարության մեջ ներդրվել են արտասահմանյան փողեր: Այսինքն, նրանց կարծիքով, Քոչարյանը մեղավոր է նրանում, որ կարողացել է արտասահմանյան ներդրումներ ապահովել Հայաստանի շինարարության մեջ, նրանում, որ ի տարբերություն նրանց, ապահովել է հայկական տնտեսության երկնիշ աճ:

Իսկ Հայաստանի Հանրապետության հասարակ քաղաքացուն մնում է միայն նոստալգիայով հիշել Քոչարյանի ժամանակների «սխալ» տնտեսական քաղաքականությունը, երբ այդ քաղաքացին չգիտես ինչու ավելի ու ավելի լավ էր ապրում և հիանալ Տիգրան Սարգսյանի կառավարության «իմաստուն» քաղաքականությամբ, որից նա ավելի ու ավելի է աղքատանում:

Խորհրդարանում քննարկումներից հետո կրկին մի բան պարզ դարձավ՝ Հայաստանին անհրաժեշտ են փոփոխություններ նման նրանց, որոնք թույլ են տվել երկիրը դուրս բերել այն փոսից, ուր նրան նետել էին:

Ընդ որում փոփոխություններ պետք է անցկացնել կոշտ և եռանդուն ձեռքով: Այդ առումով իսկույն պատկերացնում ես մեկ անուն՝ Ռոբերտ Քոչարյան: Երկրորդ նախագահը գործնականում ցույց է տվել, որ ի վիճակի է ապահովել երկրի նորմալ զարգացում, տնտեսության աճ և քաղաքացիների բարեկեցություն: Ինձ թվում է, որ Հայաստանի քաղաքական դաշտում այժմ գործող «երեք նախագահների եռանկյունում» ժողովրդի ընտրությունը պետք է լինի հօգուտ Ռոբերտ Քոչարյանի, քանի որ մեզ արդեն «բախտ է վիճակվել վայելել» Լևոն Տեր-Պետրոսյանի և Սերժ Սարգսյանի կառավարման պտուղները:

Բաբկեն Հարությունյան

Ծառուկյանը շարունակում է ընդլայնել իր բիզնեսները

ArmFin — Fri, 29 Jun 2012 19:42:24 GMT

Այսօր Բարգավաճ Հայաստան կուսակցությունը համարվում է ընդդիմադիր քաղաքական ուժ, ուստի ենթադրվում էր, որ Գագիկ Ծառուկյանը նոր ներդրումներ չպետք է կատարի Հայաստանում` քաղաքական և տնտեսական տեսանկյուններից ելնելով, նամանավանդ որ մեր երկիրը դեռևս ամբողջովին դուրս չի եկել ֆինանսատնտեսական ճգնաժամից: Սակայն վերջին ամիսներին Գագիկ Ծառուկյանն այնուամենայնիվ նոր ներդրումներ է կատարել, մասնավորապես վերջերս Երևանում բավեց նրան պատկանող` «Opel» մակնիշի ավտոմեքենաների խանութ սրահը, ինչպես նաև բրենդային հագուստի նոր խանութ-սրահը Երևանի կենտրոնում:

Մեր հավաստի աղբյուրների փոխանցմամբ` նա բացել է «Kempinski» բրենդի կոմպլեքս հյուրանոցային համալիր, որն էլ կլինի մայրաքաղաքի լավագույն բրենդներից մեկը:

Վերոնշյալ հյուրանոցային համալիրը կգտնվի Երևանից Աբովյան տանող մայրուղու վրա:

Այս ամենից կարելի է ենթադրել, որ այսօր ընդդիմադիր դաշտում գործող քաղաքական դեմքը շարունակում է ներդրումներ կատարել և աշխատետեղեր ստեղծել հենց ՀՀ-ում:

Այս ամենը երկու իմաստով է հետաքրքրական. առաջին այն է, որ լինելով ընդդիմություն` Գագիկ Ծառուկյանն այնուամենայնիվ վստահում է երկրի իշխանություններին, այսինքն համոզված է, որ իր ներդրումները չեն կարող որևէ մեկի կողմից խոչընդոտվել:

Մյուս կողմից հետաքրքրականն այն է, որ շատ է խոսվում, թե Հայաստանում այնպիսի քաղաքական իրավիճակ է, որ ընդդիմադիր դաշտում գործող քաղաքական դեմքերը չեն կարող ունենալ բիզնեսներ և այն գործարարներն, ովքեր ունեն ընդդիմադիր հայացքներ` ենթարկվում են հալածանքների:

Այո', նման դեպքեր եղել են նախկինում, և այդ դեպքերից ամենավառ օրինակը Խաչատուր Սուքիասյանի նկատմամբ տեղի ունեցած գործողություններն էին, որի ժամանակ նա զրկվեց իր սեփական բիզնեսներից: Բայց այսօր կարելի է խոսել հակառակ գործընթացի մասին, երբ երկրում ձևավորվել է մի այնպիսի մթնոլորտ, որ ընդդիմադիր դաշտում գործող քաղաքական ուժը կարող է հանգիստ ներդրումներ կատարել: Սա էլ, իհարկե, խոսում է ՀՀ-ում ժողովրդավարության ամրապնդման և ազատական շուկայական հարաբերությունների կայացման մասին: Թե որքան կշարունակվեն այս գործընթացները և որքանով ավելի խորը արմատներ կգցեն ձևավորվող այս ավանդույթները` ցույց կտա ժամանակը, բայց այսօր ակնհայտ մի բան է երևում, որ ընդդիմադիր դաշտում գործող քաղաքական գործչի կամ ուժի նկատմամբ իշխանության կողմից հալածանքներ և ճնշումներ չկան:

Ճիշտ է, այստեղ կարող է հարցադրում լինել` արդյո՞ք այս ուժը ընդդիմություն է: Սակայն ընդդիմությունը «պոզով-պոչով» չի լինում, փաստը մնում է փաստ, որ ԲՀԿ-ն չի մտել կոալիցիայի մեջ, դեմ է քվեարկել կառավարության ներկայացրած ծրագրին, նաև հայտ է ներկայացնում առաջիկայում նախագահական ընտրություններին սեփական թեկնածուով հանդես գալու: Սա նշանակում է, որ ԲՀԿ-ն ընդդիմություն է, ինչն էլ ցույց է տալիս, որ այսօրվա իշխանությունները` նախագահ Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ, ավելի պետականամետ մտածելակերպ ունեն և չեն խոչնդոտում ընդդիմադիր դաշտում գործող գործարարներին, նրանց նկատմամբ հարկային տեռոր չեն իրականացնում և հնարավորություն են ստեղծում, որպեսզի ընդդիմադիր դաշտի գործիչները ևս մեծ ներդրումներ կատարեն Հայաստանում:

Աղբյուրը` Slaq.am